Oswald, de man die je met liefde haat

Hopelijk heb jij ook zo’n type in de buurt: iemand die je met liefde haat. Zo iemand die het beste in je naar boven haalt. Die je motiveert nét iets meer te geven dan je je had voorgenomen. Iemand die je, onderweg naar je zelfgekozen top, het allerlelijkste van de wereld toewenst. Omdat dat doel bereiken nou eenmaal gepaard gaat met fysieke en mentale bergen waar je niet op gerekend en gehoopt had. Iemand die je zelfinzicht geeft door soms net die schurende, ietwat moeilijke vragen te stellen. Om jou naar een hoger plan te tillen. Op sportief of mentaal vlak.

 “Voor me stond een über fitte en vrolijke stuiterbal.”

Mijn ‘met liefde gehaat-type’ heet Oswald. Hij is personal trainer, stress counselor, coach en sportinstructeur. Ik leerde hem kennen in de sportschool, tijdens een klasje Pump Fit. “Goed bezig allemaal, houd vol! We doen nog een setje extra omdat het zo lekker is!” Voor me stond een über fitte en vrolijke stuiterbal. De korte drinkpauzes waarin je een poging waagde om je paars aangelopen hoofd een tint lichter te deppen, heette in zijn wereld ‘actieve rust’. In de realiteit was het een pauze waarin je ‘lekker’ mocht doormarcheren. Ik vervloekte hem meerdere keren in die les. Maar ik kwam terug. Keer op keer. Omdat hij me motiveerde meer te geven. En het onderste uit de kan te halen. Maar vooral omdat hij voor iedere deelnemer oog had. Ook mij dus.

“Sport en ik hebben nogal een knipperlichtrelatie.”

“Wat wil jij uit sport halen?” vroeg hij me eens na een wederom slopende, maar weldadige les. ‘Wat is dat nou voor rare vraag?’ dacht ik. Maar de vraag bleef wel door m’n hoofd spoken. Want sport en ik hebben nogal een knipperlichtrelatie. Of ik doe het een periode heel intens óf ik negeer het hele principe weken achtereen. Oswald, de super sportinstructeur die bij mij toen al niet meer stuk kon, had dat natuurlijk opgemerkt. Dus moest ik maar eens nadenken wat ik uit sport wilde halen.

“En zo veranderde mijn knipperlichtrelatie in een hechte vriendschap.”

Het antwoord kwam. En gaf me inzicht in mijn opgelegde routine die totaal niet voor mij bleek te werken. Ik keerde de sportschool mijn rug toe en ging terug naar mijn oude liefde: dansen. Want daar haalde ik, zonder dat het ook maar enigszins als verplichting voelde, heel veel plezier uit. En zo veranderde mijn knipperlichtrelatie met sport in een stabiele vriendschap die ik twee keer per week met plezier onderhield. Wat was ik blij dat Oswald mij had geholpen mijn drijfveer te vinden. Want hoezeer ik hem ook had vervloekt in die klasjes, hij had er wel voor gezorgd dat ik de liefde voor sporten had herontdekt.

“Ik gun iedereen een Oswald.”

Dus ja, nu gun ik iedereen een Oswald. Zo iemand die je met liefde heel af en toe een klein beetje haat. Omdat ‘ie, door eerlijk te zijn en de juiste vragen te stellen, je gedrag weet te veranderen. Je doelen helpt te behalen. Of knopen laat doorhakken over dingen waar je wakker van ligt. Want dat kan hij dus allemaal. In de rol van coach, personal trainer of stress counselor. Oswald Kwas. De man die ik met liefde haatte, maar tegenwoordig alleen nog maar heel erg waardeer. Ik kan ‘m je dus van harte aanbevelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *